PAC กับปัญหากลิ่น: ทำอะไรได้ ทำอะไรไม่ได้

กลิ่นในน้ำเสียมาจากสามกลุ่ม

กลุ่มแรกคืออนุภาคและสารอินทรีย์แขวนลอยที่พากลิ่นไปด้วย ทั้งเศษอาหาร โปรตีน ไขมัน ตะกอนอินทรีย์ กลุ่มนี้ตอบสนองต่อโคแอกกูเลชันดี

กลุ่มที่สองคือไฮโดรเจนซัลไฟด์และสารประกอบซัลเฟอร์ที่ละลายน้ำ เกิดจากแบคทีเรียย่อยสลายซัลเฟตในสภาวะไร้ออกซิเจน กลุ่มนี้ต้องใช้ออกซิเดชันหรือควบคุมสภาวะให้เป็น aerobic

กลุ่มที่สามคือแอมโมเนียและเอมีนจากกระบวนการย่อยโปรตีน โดยเฉพาะในโรงงานสัตว์น้ำและโรงงานยางพารา กลุ่มนี้ต้องอาศัยการปรับ pH เพื่อลดการระเหย หรือใช้ขั้นตอนดูดซับ

PAC ช่วยได้ตรงไหน

เมื่อ PAC ดึงของแข็งแขวนลอยและสารอินทรีย์คอลลอยด์ออก น้ำจะใสขึ้นและกลิ่นลดลงตามปริมาณอินทรีย์ที่ถูกกำจัด ในบ่อหรือถังที่มีตะกอนอินทรีย์ลอยอยู่จำนวนมาก ผลนี้เห็นได้ชัดภายในไม่กี่ชั่วโมง

นอกจากนี้ PAC ยังช่วยลดภาระของระบบชีวภาพปลายทาง ทำให้ระบบเดินได้คงที่และมีกลิ่นน้อยลงในระยะยาว นี่เป็นผลทางอ้อมที่หลายคนมองข้าม

PAC ทำอะไรไม่ได้

PAC ไม่ใช่สารฆ่าเชื้อและไม่ใช่สารออกซิไดซ์ จึงไม่สามารถออกซิไดซ์ไฮโดรเจนซัลไฟด์ได้ และไม่ลดการระเหยของแอมโมเนีย

ถ้าปัญหากลิ่นหลักมาจากถังรวมน้ำเสียที่เกิดสภาวะไร้ออกซิเจน การเติม PAC มากขึ้นเรื่อย ๆ จะได้ผลน้อยลงทุกครั้ง เพราะตัวการไม่ได้อยู่ในรูปของแข็งที่จับได้

จับคู่ให้ตรงจุด

ตารางนี้ใช้แยกแยะก่อนตัดสินใจว่าจะซื้ออะไรเพิ่ม

ลำดับที่ควรทำในโรงงาน

เริ่มจากการหาว่ากลิ่นเกิดที่จุดไหนก่อน ใช้วิธีง่าย ๆ คือเดินดมตามจุดต่าง ๆ ของระบบในเวลาเดียวกันของแต่ละวัน ถ้ากลิ่นแรงที่สุดที่ถังรวมหรือถังปรับสมดุล ปัญหาอยู่ที่สภาวะไร้ออกซิเจน ไม่ใช่ที่น้ำออก

ระบายตะกอนให้ตรงกำหนดและเพิ่มการเติมอากาศในถังรวมมักได้ผลเร็วกว่าและถูกกว่าการเพิ่ม PAC ถ้าทำสองอย่างนี้แล้วยังเหลือกลิ่น ให้ประเมิน PAC สำหรับงานลดของแข็งแขวนลอย ไม่ใช่เพื่อแก้กลิ่นโดยตรง

กรณีที่ต้องใช้ทั้งคู่ ลำดับที่ได้ผลคือเติม PAC เพื่อลดของแข็งและความขุ่นก่อน แล้วจึงจัดการกลิ่นที่เหลือด้วยออกซิเดชัน การสลับลำดับทำให้สิ้นเปลืองสารออกซิไดซ์เพราะไปทำปฏิกิริยากับสารอินทรีย์แขวนลอยแทน